Unha revisión do poema. Eu subscribo...

Me importa un pito que el conocimiento venga de páginas de dudosa estética o carga lenta.Le doy una importancia igual a cero, al hecho de que amanezca grave, anónimo o plagiado.Soy perfectamente capaz de soportarle un índice de errores ortográficos que sacaría un cero en un examen de primaria…
¡Pero eso sí! -y en esto soy irreductible- no le perdono, bajo ningún pretexto,que no sepa volar.Si no sabe volar ¡pierde el tiempo si pretende seducirme!Esta fue -y no otra- la razón de que me enamorase, tan locamente, de Internet.
¿Qué me importaban sus entradas sin referente y sus mensajes de error ocasionales? ¿Qué me importaban sus pop-ups y sus sevidores caídos?
¡La red, para el conocimiento, era una verdadera pluma! Desde el amanecer volaba… de Madrid a Tegucigalpa, volaba de Berlín a Buenos Aires. Volando me preparaba la lectura, la sorpresa. Volando realizaba sus conexiones, sus pasos silenciosos hacia la utopía…
¡Con qué impaciencia yo esperaba que volviese, volando, de algún paseo por ese blog amigo! Allí lejos, perdido entre las nubes, un puntito rosado…la red…y a los pocos segundos, ya me abrazaba con sus letras de pluma, para llevarme, volando, a cualquier parte…
¡Qué delicia la de tener ideas tan ligeras…, aunque nos hagan ver,de vez en cuando las estrellas! ¡Qué voluptuosidad la de pasarse los días entre las nubes… la de pasarse las noches de un solo vuelo!
Después de conocer las ideas libres, ¿puede brindarnos alguna clase de atractivo un medio interesado? ¿Verdad que no hay una diferencia sustancial entre vivir entre rejas o convivir con información que no pueda transmitirse, contrastarse, modelarse, apropiarse, transformarse?
Yo, por lo menos, soy incapaz de comprender la seducción de las ideas impuestas, de las ideas pagadas….y por más empeño que ponga en concebirlo, no me es posible ni tan siquiera imaginar,que pueda saberse, que pueda formarse, que pueda aprenderse…más que volando.


Marina Abramovic, un resumo en imaxes...

Táctica y estrategia

Mi táctica es
mirarte
aprender como sos
quererte como sos

mi táctica es
hablarte
y escucharte
construir con palabras
un puente indestructible

mi táctica es
quedarme
en tu recuerdo
no sé cómo
ni sé con qué pretexto
pero quedarme en vos

mi táctica es
ser franco
y saber que sos franca
y que no nos vendamos
simulacros
para que entre los dos

no haya telón
ni abismos

mi estrategia es
en cambio
más profunda
y más simple

mi estrategia es
que un día cualquiera
no sé cómo
ni sé con qué pretexto
por fin me necesites


Mario Benedetti

art...

art must be beatiful, artist must be beatiful

Marina Abramovic, 1975

Si no saben volar...



No sé, me importa un pito que las mujeres tengan los senos como magnolias o como pasas de higo; un cutis de durazno o de papel de lija. Le doy una importancia igual a cero, al hecho de que amanezcan con un aliento afrodisíaco o con un aliento insecticida. Soy perfectamente capaz de soportarles una nariz que sacaría el primer premio en una exposición de zanahorias; ¡pero eso sí! -y en esto soy irreductible- no les perdono, bajo ningún pretexto, que no sepan volar. Si no saben volar ¡pierden el tiempo conmigo!




El lado oscuro del corazón, Eliseo Subiela. Argentina 1992

Bébote, meu amor...

Bébote, meu amor, como quen bebe
un elixir: Comezo polos ollos
extasiados de pracer, e cólloos
como quen alza un cáliz. Pola sebe
que perfila o nariz percuro a breve
fenda da tua boca, onde os escollos
de neve dos teus dentes son ferrollos
que aprisionan a língua -lanza leve
que me ensancha a fondura do degaro-.
Logo xa, meu amor, xa non reparo
o bebo enteiramente desde a illarga
ao sorbete de meles escondido
que sabe a mar, a mar embravecido
que se desata en temporal, e larga
o novio do amor ao desamparo.
E logo da descarga
bebo aínda da luz que dá o teu faro.

Avilés de Taramancos

AZUL

AMO e escravo
acordan complexos mecanismos de excitación
e reordenan personalidades fraudulentas.
Gritan e os seus gritos son gritos de dor,
anque nada semellante á dor exista
no último das súas bocas.
A dor pactada,
a dor que descansa os cárceres,
a dor que ronpe a herencia das circunstancias,
a dor que borra as carexas maternas,
os preceptos do uso recto e mimético,
esa dor é unha espiral que desgarra a carne
como un tirarrollas
e derriba espacios íntimos
que ninguén pisou nunca e nunca intuiu.
Ti non es ti e sábelo.

Antón Lopo.

[En honra a Ti, Poeta...]