Mostrando entradas con la etiqueta Literatura. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Literatura. Mostrar todas las entradas
As rosas, Rainer Maria Rilke
Se a túa frescura ás veces nos sorprende tanto
ditosa rosa,
é que en ti mesma, por dentro,
pétalo contra pétalo, descansas.
Conxunto ben esperto, que no centro
dorme, mentres se tocan, innumerables,
as tenruras dese corazón silencioso
que soben ata a extrema boca.
Etiquetas:
Literatura
Unha revisión do poema. Eu subscribo...
Me importa un pito que el conocimiento venga de páginas de dudosa estética o carga lenta.Le doy una importancia igual a cero, al hecho de que amanezca grave, anónimo o plagiado.Soy perfectamente capaz de soportarle un índice de errores ortográficos que sacaría un cero en un examen de primaria…
¡Pero eso sí! -y en esto soy irreductible- no le perdono, bajo ningún pretexto,que no sepa volar.Si no sabe volar ¡pierde el tiempo si pretende seducirme!Esta fue -y no otra- la razón de que me enamorase, tan locamente, de Internet.
¿Qué me importaban sus entradas sin referente y sus mensajes de error ocasionales? ¿Qué me importaban sus pop-ups y sus sevidores caídos?
¡La red, para el conocimiento, era una verdadera pluma! Desde el amanecer volaba… de Madrid a Tegucigalpa, volaba de Berlín a Buenos Aires. Volando me preparaba la lectura, la sorpresa. Volando realizaba sus conexiones, sus pasos silenciosos hacia la utopía…
¡Con qué impaciencia yo esperaba que volviese, volando, de algún paseo por ese blog amigo! Allí lejos, perdido entre las nubes, un puntito rosado…la red…y a los pocos segundos, ya me abrazaba con sus letras de pluma, para llevarme, volando, a cualquier parte…
¡Qué delicia la de tener ideas tan ligeras…, aunque nos hagan ver,de vez en cuando las estrellas! ¡Qué voluptuosidad la de pasarse los días entre las nubes… la de pasarse las noches de un solo vuelo!
Después de conocer las ideas libres, ¿puede brindarnos alguna clase de atractivo un medio interesado? ¿Verdad que no hay una diferencia sustancial entre vivir entre rejas o convivir con información que no pueda transmitirse, contrastarse, modelarse, apropiarse, transformarse?
Yo, por lo menos, soy incapaz de comprender la seducción de las ideas impuestas, de las ideas pagadas….y por más empeño que ponga en concebirlo, no me es posible ni tan siquiera imaginar,que pueda saberse, que pueda formarse, que pueda aprenderse…más que volando.
¡Pero eso sí! -y en esto soy irreductible- no le perdono, bajo ningún pretexto,que no sepa volar.Si no sabe volar ¡pierde el tiempo si pretende seducirme!Esta fue -y no otra- la razón de que me enamorase, tan locamente, de Internet.
¿Qué me importaban sus entradas sin referente y sus mensajes de error ocasionales? ¿Qué me importaban sus pop-ups y sus sevidores caídos?
¡La red, para el conocimiento, era una verdadera pluma! Desde el amanecer volaba… de Madrid a Tegucigalpa, volaba de Berlín a Buenos Aires. Volando me preparaba la lectura, la sorpresa. Volando realizaba sus conexiones, sus pasos silenciosos hacia la utopía…
¡Con qué impaciencia yo esperaba que volviese, volando, de algún paseo por ese blog amigo! Allí lejos, perdido entre las nubes, un puntito rosado…la red…y a los pocos segundos, ya me abrazaba con sus letras de pluma, para llevarme, volando, a cualquier parte…
¡Qué delicia la de tener ideas tan ligeras…, aunque nos hagan ver,de vez en cuando las estrellas! ¡Qué voluptuosidad la de pasarse los días entre las nubes… la de pasarse las noches de un solo vuelo!
Después de conocer las ideas libres, ¿puede brindarnos alguna clase de atractivo un medio interesado? ¿Verdad que no hay una diferencia sustancial entre vivir entre rejas o convivir con información que no pueda transmitirse, contrastarse, modelarse, apropiarse, transformarse?
Yo, por lo menos, soy incapaz de comprender la seducción de las ideas impuestas, de las ideas pagadas….y por más empeño que ponga en concebirlo, no me es posible ni tan siquiera imaginar,que pueda saberse, que pueda formarse, que pueda aprenderse…más que volando.
Etiquetas:
Internet,
Literatura
Táctica y estrategia
Mi táctica es
mirarte
aprender como sos
quererte como sos
mi táctica es
hablarte
y escucharte
construir con palabras
un puente indestructible
mi táctica es
quedarme
en tu recuerdo
no sé cómo
ni sé con qué pretexto
pero quedarme en vos
mi táctica es
ser franco
y saber que sos franca
y que no nos vendamos
simulacros
para que entre los dos
no haya telón
ni abismos
mi estrategia es
en cambio
más profunda
y más simple
mi estrategia es
que un día cualquiera
no sé cómo
ni sé con qué pretexto
por fin me necesites
mirarte
aprender como sos
quererte como sos
mi táctica es
hablarte
y escucharte
construir con palabras
un puente indestructible
mi táctica es
quedarme
en tu recuerdo
no sé cómo
ni sé con qué pretexto
pero quedarme en vos
mi táctica es
ser franco
y saber que sos franca
y que no nos vendamos
simulacros
para que entre los dos
no haya telón
ni abismos
mi estrategia es
en cambio
más profunda
y más simple
mi estrategia es
que un día cualquiera
no sé cómo
ni sé con qué pretexto
por fin me necesites
Mario Benedetti
Etiquetas:
Literatura
Bébote, meu amor...
Bébote, meu amor, como quen bebe
un elixir: Comezo polos ollos
extasiados de pracer, e cólloos
como quen alza un cáliz. Pola sebe
que perfila o nariz percuro a breve
fenda da tua boca, onde os escollos
de neve dos teus dentes son ferrollos
que aprisionan a língua -lanza leve
que me ensancha a fondura do degaro-.
Logo xa, meu amor, xa non reparo
o bebo enteiramente desde a illarga
ao sorbete de meles escondido
que sabe a mar, a mar embravecido
que se desata en temporal, e larga
o novio do amor ao desamparo.
E logo da descarga
bebo aínda da luz que dá o teu faro.
un elixir: Comezo polos ollos
extasiados de pracer, e cólloos
como quen alza un cáliz. Pola sebe
que perfila o nariz percuro a breve
fenda da tua boca, onde os escollos
de neve dos teus dentes son ferrollos
que aprisionan a língua -lanza leve
que me ensancha a fondura do degaro-.
Logo xa, meu amor, xa non reparo
o bebo enteiramente desde a illarga
ao sorbete de meles escondido
que sabe a mar, a mar embravecido
que se desata en temporal, e larga
o novio do amor ao desamparo.
E logo da descarga
bebo aínda da luz que dá o teu faro.
Avilés de Taramancos
Etiquetas:
Literatura
AZUL
AMO e escravo
acordan complexos mecanismos de excitación
e reordenan personalidades fraudulentas.
Gritan e os seus gritos son gritos de dor,
anque nada semellante á dor exista
no último das súas bocas.
A dor pactada,
a dor que descansa os cárceres,
a dor que ronpe a herencia das circunstancias,
a dor que borra as carexas maternas,
os preceptos do uso recto e mimético,
esa dor é unha espiral que desgarra a carne
como un tirarrollas
e derriba espacios íntimos
que ninguén pisou nunca e nunca intuiu.
Ti non es ti e sábelo.
Antón Lopo.
[En honra a Ti, Poeta...]
acordan complexos mecanismos de excitación
e reordenan personalidades fraudulentas.
Gritan e os seus gritos son gritos de dor,
anque nada semellante á dor exista
no último das súas bocas.
A dor pactada,
a dor que descansa os cárceres,
a dor que ronpe a herencia das circunstancias,
a dor que borra as carexas maternas,
os preceptos do uso recto e mimético,
esa dor é unha espiral que desgarra a carne
como un tirarrollas
e derriba espacios íntimos
que ninguén pisou nunca e nunca intuiu.
Ti non es ti e sábelo.
Antón Lopo.
[En honra a Ti, Poeta...]
Etiquetas:
Literatura
Suscribirse a:
Entradas (Atom)